watson

♪ Snjókorn falla, á allt og alla ♪

2007-12-05T23:55:00.000Z

Allt í kafi í snjó! Það byrjaði að snjóa klukkan 8 í morgun og er búið að snjóa stanslaust núna þegar klukkan er 19:00. Ég lét Dan fara á bílnum í morgun að lestinni í stað þess að við Henry keyrðum hans eins og við gerum vanalega. Það var spáð þessari snjókomu og ég vildi ekki vera að keyra í slæmri færð þar sem við erum ekki með nagladekk eins og heima á Íslandi.

Ég fylgdist með sjónvarpsstöðinni sem er með fréttir frá skólum í sýslunni okkar, því þeir eru fyrstir með fréttir ef skólar eru lokaðir vegna veðurs. Það er ákveðið fyrir klukkan 5 á morgnana hvort skólar verða lokaðir eða ekki. Þeir greinilega ákváðu að senda krakkana í skólann, en þegar strætó kom að sækja Henry Hermann, þá sagði Bonnie bílstjóri að það væri strax komin slæm færð og mörg slys alls staðar. Hún hélt jafnvel að þeir myndi hætta við að hafa kennslu. Ég hélt áfram að fylgjast með sjónvarpsstöðinni, til að sjá hvort hleypt væri heim fyrr og það kom á daginn að það átti að hleypa heim úr skólum 2 tímum fyrr. Það er hins vegar miðað við heilan skóladag og þýddi þá klukkan hálf tvö. Það var líka sagt að krakkar sem væru hálfan daginn fyrir hádegi, yrðu eftir og færu heim með heilsdagskrökkunum klukkan hálf tvö.

Kennarinn hringdi í mig klukkan ellefu og sagði mér frá þessum fréttum, en venjulega er Henry Hermann búinn í skólanum klukkan hálf tólf. Svo hringdi hún aftur í mig klukkan hálf tólf og sagði mér að strætó hefði komið og krakkarnir í hennar bekk væru á leiðinni heim.

Henry Hermann komst semsagt heim heilu á húfi. Honum fannst snjórinn svaka skrítinn. Þegar við löbbuðum út í morgun og hann sá snjókomuna sagði hann: "Vá!" Svo þegar strætó kom þurfti ég hálfpartinn að draga hann út í snjóinn. Það var eins og hann vissi ekkert hvernig hann ætti að labba á þessum hvíta hlut.

Eftir að hann hafði tekið lúrinn sinn, þá klæddi ég hann upp og fór með hann út að leika í snjónum. Honum fannst það svaka gaman eins og sjá má á meðfylgjandi myndum :)

Henry Hermann bloggar

2007-11-09T02:13:00.000Z

Skólavesen

2007-11-08T22:31:00.000Z

Fundur og Hrekkjavaka

2007-11-02T22:03:00.000Z

Videoblogg og myndir af Hrekkjavökunni.

Það eru smá hljóðtruflanir allavega mínu megin, en skilaboðin komast til skila að mestu.

Fyrsta myndin er af graskeri sem Dan skar út í tilefni af Hrekkjavökunni. Við settum kerti inní það og settum fyrir utan útidyrnar hjá okkur. Seinni myndin er af Henry Hermanni í búningnum sínum. Hann var svolítið úrillur ennþá eftir að vera vakinn af eftirmiðdagslúrnum sínum svo það var ekki auðvelt að taka mynd af honum. Skapið batnaði þó fljótlega þegar pabbi hans fór með hann að banka á dyr nágrannanna.

Mitt fyrsta videoblogg

2007-10-30T20:09:00.000Z

Vonandi verða fleiri videoblogg í framtíðinni og með Henry Hermanni. Hann var að leggja sig á meðan á þessu bloggi stóð.

Frederick

2007-06-22T03:35:00.000Z

Við vorum búin að sækja um íbúð í íbúðaþyrpingunni Wellington Trace í Frederick borg. Við vildum upphaflega 4ja herbergja íbúð, en það var engin laus á því tímabili sem við þurftum að flytja þannig að Dan sótti um 3ja herbergja íbúð sem við vorum samþykkt fyrir. Fyrir nokkrum dögum var hringt frá Wellington Trace og sagt að 4ja herbergja íbúð myndi losna 25. júlí og gætum við fengið hana ef við vildum. Dan sagði að við gætum ekki flutt fyrr en í kringum 10. ágúst þar sem við værum með samning hérna sem rynni ekki út fyrr en þá. Maðurinn sagði að það væri allt í lagi, það tæki u.þ.b. 10 daga að hreinsa íbúðina og hafa hana tilbúna fyrir nýja leigjendur og þeir myndu halda íbúðinni fyrir okkur þangað til við gætum flutt inn ef við vildum. Við þyrftum samt að leggja inn tryggingu ef við vildum að þeir tækju íbúðina frá fyrir okkur.

Við fórum því í dag til Frederick, lögðum inn tryggingu og breyttum umsókninni þannig að hún gilti fyrir þessa 4ja herbergja íbúð. Hún er 500 dollurum ódýrari en íbúðin sem við búum í núna. ...... Og Beggó!... Byggingin sem íbúðin er í er næsta bygging við klúbbhúsið! Og það þarf ekki að fara inn í klúbbhúsið til að fara í sundlaugina, heldur er hlið opið beint að sundlauginni. Bara nokkur skref frá íbúðinni að sundlauginni maaarrr! Íbúðin er á 1stu hæð.

Mér líkar betur og betur við Frederick því oftar sem ég kem þangað. Það er svolítið skrítið að það er einhvern vegin ákveðin tilfinning sem kemur yfir mig. Veit ekki alveg hvernig ég get útskýrt það. Ég hef heyrt um fólk sem finnur fyrir einhverju á ákveðnum stöðum og er Hrönn vinkona þannig. Hún gengur inn í íbúð og hún annaðhvort finnur fyrir einhverju slæmu, kannski þó bara í ákveðnum hluta íbúðarinnar, eða hún finnur fyrir góðri orku... hvernig sem þetta nú virkar allt saman. Ég hef nú ekkert fundið mikið fyrir svona skyggnigáfu hjá mér og er ég nú ekkert heldur að sækjast mikið eftir því þar sem ég er nú svolítil skræfa. En það er svo skrítið að þegar ég kem á ákveðin stað á leið til Frederick, þá líður mér einhvern veginn betur. Veit ekki alveg hvernig á að útskýra það... jú... nú veit ég... Það er eins og ég anda léttar.

Mammsí, ég veit að þér líkaði nú ekkert svaka vel við Frederick, en þú sást bara örlítinn hluta borgarinnar og elsta hlutann. Ég verð nú samt að segja að ég meira að segja kann vel við þann hluta... finnst hann bara nokkuð krúttlegur ;)

Íbúðin er alveg á útjaðri borgarinnar og er næsta nágrenni hreinlega sveitin. Þið verðið öll sömul að koma og heimsækja okkur á þennan nýja stað. Ég held að við verðum örugglega ánægð á þessum stað.

Afi

2007-06-02T19:08:00.000Z

Ég hugsa oft um afa með söknuði í hjarta. Afi var stór hluti í lífi mínu þar sem ég ólst upp hjá honum. Hann sá um mig alla daga á meðan amma var í vinnunni og fór sjálfur í vinnu á næturna. Hann var viljugur að leika við mig og er það honum að þakka (eða kenna kannski) hversu gaman mér finnst að spila. Hann kenndi mér marga spilaleiki og spiluðum við mikið á daginn. Þar sem hann vann á næturna, þá var hann oft þreyttur á daginn og lá mikið fyrir. En hann fann samt uppá leik þar sem hann gat legið við að leika við mig. Hann fann uppá "fiðrildi" sem hann lék með hendinni. Fiðrildið flaug um og ég sá um fiðrildið eins og dúkku. Gaf því að borða, klæddi það í föt og svæfði það. Hann kenndi mér mörg lög sem við sungum saman. Ég man eftir einu atviki sem við hlógum að lengi á eftir. Við vorum að syngja "Þorraþræl" (Nú er frost á fróni) og sungum við það stanslaust aftur og aftur og aftur. Allt í einu hringir síminn og ég stekk up og hleyp og svara símanum. En í stað þess að segja "halló" segi ég: "Nú er frost á fróni!" Ég var frekar skömmustuleg en þetta var jafnframt mjög fyndið.

Þegar ég minnist afa, þá hugsa ég ekkert alltaf bara um það góða. Það er ekkert að því að hugsa eða tala um horfin ástvin hvort sem það er gott eða slæmt. Ég trúi því að afi sé núna á góðum stað og viti nákvæmlega hvað hann gerði rétt og hvað rangt á tíma sínum á jörðinni. Hann átti erfitt skap eins og allir vita og má kannski kenna þunglyndi um sem var kannski ekki greint nema af fjölskyldunni. Hann var náttúrlega ekki mikið fyrir "vitleysu eins og sálfræðinga" eða í neitt í þá átt fyrr en kannski seint á hans lífsleið. Örugglega ekki fyrr en ég fór sjálf til eins slíks.

Afi hafði samt góðan húmor og var alltaf að glettast og það er það sem ég minnist mest. Ég held að afi og Dan hafi fljótlega komist að því að þeir áttu vel saman og er það með furðu þar sem afi kunni ekkert í enskunni. En þeir gátu samt hlegið mikið að hvor öðrum. Dan var núna að spyrja mig um hvað ég væri að blogga og sagði ég honum að þetta væri afmælisdagur afa og væri ég að blogga um hann. Dan stakk tungunni út úr sér ullandi á mig og sagði: "He used to do this"... (hann var vanur að gera þetta) hehe. Það var annað sem afi kenndi Dan. Afi pirraði mig stundum með spurningum og þegar ég svaraði já eða nei, þá dró ég svarið á þann hátt: "jaaaaaaá" eða "neeeeeei". Afi svarað mér einu sinni þannig og var að stríða mér þegar Dan var hjá okkur og fannst Dan þetta fyndið. Hann notar þetta stundum á mig og segir hann við mig "jaaaaaaá" eða "neeeeeei".

Ef hlutir gerast sem ég veit að afa hefði fundist gaman að þá hugsa ég til hans. Ég fann nýlega tölvuforritið "Google Earth" þar sem hægt er að finna staði alls staðar á jörðinni eins og maður væri að fljúga yfir það og hægt er að fara alveg niður á götu. Þetta hefði afa fundist svakalega gaman að skoða og myndi áreiðanlega sitja yfir lengi ef hann hefði haft getu til. Honum fannst gaman að landafræði og var oft að skoða landakort. Honum fannst gaman að ferðast og hefði gert meira af því á sínum yngri árum ef hann hefði ekki verið svo hræðilega hræddur við að fljúga. En ég veit að núna getur hann séð yfir allt og alla og er ánægður og frískur.

Til hamingju með daginn afi.

"How old are you?"

2007-05-30T13:10:00.000Z

... "ííííííííí"...

Þetta er svarið sem Henry Hermann gefur þegar ég spyr hann "how old are you?" (hvað ertu gamall). Hann svarar: "ííí" (three). Við vorum alveg með þetta á hreinu þegar við vorum á læknastofunni í gær. Við vorum að bíða eftir lækninum og ákvað ég að reyna að kenna honum að segja hvað hann væri gamall. Hann hins vegar vildi ekkert svara lækninum þegar hún spurði hann sem var fyndin tilviljun að það var það fyrsta sem hún sagði við Henry Hermann. Hann svaraði hins vegar pabba sínum þegar hann spurði hann þegar hann kom heim. Það er ekki sama hver er hjá Henry Hermanni.

Henry Hermann er aftur kominn með eyrnabólgu og þurfti aftur að fá sýklalyf í gær. Hann fékk sterkari lyf en síðast og sagði læknirinn að það væri svo stutt síðan hann hafði eyrnabólgu og vildu hún því gefa honum sterkari lyf og hitta hann svo aftur eftir 6 vikur og fylgjast með hvort allt væri í lagi með hann. Hún sagði samt að það væri í fínu lagi að senda hann í skólann í dag svo framarlega sem hann virtist hress.

Í dag er "vatnsdagur" í skólanum sem þýðir að krakkarnir fá að busla í vatni. Ég þurfti að gíra hann upp í sundskýlu og föt sem mátti verða blaut eins og stuttbuxur og stuttermabol og sandala. Svo hafði hann með sér þurr föt til skiptanna og skó. Henry Hermann er svaka buslari og elskar að vera í vatni þannig að þetta verður örugglega skemmtilegur dagur hjá honum.

Loksins!

2007-05-24T23:30:00.000Z

Það kom að því að við loksins fengum okkur bíl. Við fengum bíl á rekstrarleigu í fjögur ár með 15,000 mílum á ári. Við getum því ekki farið í mikil ferðalög á honum nema borga auka fyrir hverja mílu sem við förum yfir. Þetta er samt alveg nóg fyrir okkur þegar við flytjum, til að keyra Dan í lestarstöðina og sækja hann, keyra Henry Hermann til talkennarans og til baka og svo í matar- og nauðsynjaleiðangur.

Ég er svaka ánægð með þennan bíl. Þetta er Volvo xc70 sem er station bíll og er blár á litinn. Svaka gott að keyra hann, með alls konar fínum fítusum eins og minni fyrir sætisstillingu bílstjóramegin, sem er nauðsynlegt fyrir okkur þar sem Dan og ég höfum mjög mismunandi stillingu fyrir sætið svo ekki sé meira sagt. Við bara ýtum á takka og þá fer sætið í þá stellingu sem við settum inn í minnið. Aftursætin hafa innbyggð barnasæti þannig að við þurfum ekki að nota barnabílstól.

Hérna er mynd af bílnum og eru fleiri myndir af honum í "videos og myndir". :)

Catoctin dýragarður

2007-05-21T21:40:00.000Z

Það átti að fara í dýragarð í dag og var áætlað að vera klukkutíma lengur heldur en venjulegan skóladag þannig Henry Hermann gat ekki tekið rútuna heim. Ég ætlaði hvort eð er að fara með honum í dýragarðinn þannig að við vorum með bíl þessa helgi. Við fórum í skólann á venjulegum tíma, klukkan 9:15. Margir voru komnir en við þurftum að bíða eftir sumum, þannig að kennarinn hélt athyglinni hjá krökkunum sem voru komin með því að "fara í hring" sem þau gera á hverjum morgni. Henry Hermann fannst greinilega mjög skrýtið að hafa mig þarna en hann tók þátt í söngnum sem þau syngja alltaf á morgnana þegar þau segja "hæ" við alla í hringnum, en hann horfði stanslaust á mig og vildi sitja sem fastast við hliðina á mér. Ég mátti ekki hreyfa mig. Það var gaman að sjá hvað hann tók samt þátt í því sem kennarinn og krakkarnir voru að gera og syngja, og hann vissi alveg hvað átti að gera.

Rútan fór af stað klukkan 9:45. Keyrslan að dýragarðinum tók klukkutíma. Það var fullt af fuglum og öndum í garðinum, skriðdýr í búrum í eigin húsum og nokkrar apategundir, hver apategund í eigin búri. Það sem hélt athygli Henry Hermanns mest var tígrisdýrið. Það var bara eitt á svæðinu sem var nokkuð stórt og var vel girt af. Það eru víst ljón líka í garðinum en það var ekki hleypt að þeim af einhverjum ástæðum.

Eftir að við höfðum skoðað allan garðinn var farið að sýningarsvæði og sest niður og borðað hádegissnarl og horft á dýrasýningu. Fyrst var komið með eðlu og gekk starfsmaður dýragarðsins með eðluna á milli og leyfði þeim sem vildi klappa eðlunni. Ég klappaði henni, en Henry Hermann vildi ekkert með það hafa. Svo var komið með stærðar slöngu, sem reyndar þær sögðu að væri bara barn og yrði þrisvar sinnum stærri. Núna gæti hún bara borðað litlar mýs en þegar hún yrði fullorðin gæti hún borðað mann. Annar starfsmaður kom með lítinn krókódíl og máttu þeir sem vildu klappa bæði slöngunni og krókódílnum. Emm... við (ég) ákváðum bara að sitja kyrr og láta slönguna og krókódílinn eiga sig. Ég hélt að fyrst Henry Hermann vildi ekki klappa eðlunni, þá myndi hann örugglega ekki klappa þessum kvikindum.

Eftir þetta var svo heimsóknin búin og við fórum með rútunni til baka í skólann og svo beina leið í bílinn heim. Henry Hermann fékk sér kókómjólk að drekka þegar hann kom heim og lagðist svo niður og datt útaf alveg örmagna.

Skoðið myndirnar undir "myndir og videos". Það eru líka myndir frá helginni þar sem við fórum í Carnival í skólanum. Skrifa um það seinna ;)

Hank Hermann

2007-05-18T03:09:00.000Z

Það getur verið að Henry Hermann sé búinn að ákveða hvað hann ætlar að verða þegar hann verður stór. Það gæti verið annað hvort söngvari eða fréttamaður. Fyrir um ári síðan fór hann að taka uppá því að finna eitthvað sem var ílangt í laginu og notaði það fyrir míkrafón. Hann annað hvort söng hástöfum eða þóttist tala í míkrafóninn og svo beina míkrafóninum að okkur og beið eftir að við sögðum eitthvað. Eftir að við töluðum í míkrafóninn beindi hann honum svo aftur að sér og svo til baka til okkar og svona gekk það fram og til baka.

Við gáfum honum leikfangahljómborð í jólagjöf og fylgdi míkrafónn með. Það var eins og hann hafi dottið í lukkupottinn. Það er vefsíða á vegum Yahoo! sem er með myndbönd af krökkum sem syngja með lögum. Henry biður okkur oft um að fara á þessa síðu og þegar við leyfum honum það, hleypur hann og finnur míkrafóninn sinn og byrjar svo að hoppa og syngja hástöfum.

Ég tók upp á símann minn video af honum í kvöld þar sem hann var að syngja með þessarri vefsíðu. Ég setti videoið á vefsíðu til að reyna að leyfa ykkur að sjá. Þetta er prufa hjá mér og vona ég að það takist. Ég held hins vegar að það sé ekki hljóð, en hækkið samt upp í hátölurunum til vonar og vara.

Hvernig hljómar Hank Hermann sem sviðsnafn...?

Foreldrafundur

2007-05-16T16:06:00.000Z

Við fórum á okkar fyrsta foreldrafund í skólanum hans Henrys á föstudaginn. Við töluðum mest við talkennarann og var hún að segja okkur hvaða aðferðir hún notaði við að reyna að fá hann til að tala. Hún sagði að hann notaði bara sérhljóða og ráðlagði okkur að tala við lækninn hans til að fá tilvísun til einhvers konar taugalæknis. Það er víst eitthvað til sem gerir það að verkum að krakkar hafa ekki þá hreyfigetu í talfærum til að nota samhljóða og þarf þá að þjálfa það á einhvern hátt. Hún sagðist að sjálfsögðu ekki geta sagt hvort það væri málið hjá Henry þar sem hún er ekki læknir, en sagði að það gæti verið ein af ástæðunum og væri þess virði að láta sérfræðing athuga það, til að annaðhvort sanna eða afsanna.

Bæði Melissa kennari og Stacey talkennari og reyndar líka foreldra-og kennara milligöngumanneskjan Meredith sögðu allar að þær hreinlega dýrkuðu Henry. Eða eins og þær sögðu "We love him. I mean we really love love LOVE him". Þær sögðu að hann væri svo blíður og góður og þær sæju svo mikla framför hjá honum síðan hann byrjaði og það væri alveg frábært að vinna með honum. Þær vildu ekki að við flyttum og spurðu hvort það væri alveg víst að við vildum flytja. Þær vildu ekki missa hann. En þær sögðu líka að ástæðan fyrir að þær vildu ekki að við flyttum væri bara af sjálfselsku en ekki vegna þess að það væri slæmt fyrir Henry. Þær sögðu að prógramið í Frederick væri það sama og starfsfólkið þar væri alveg jafngott og hér og Henry myndi alveg gera það gott þar eins og hér.

Í gær klukkan 11 hringdi Meredith frá skólanum á meðan Henry var þar. Hún sagði strax að það væri allt í lagi með Henry, en ástæðan fyrir að hún hringdi var sú að hann hefði sagt eitt orð. Þær vildu láta mig heyra það í gegnum símann á meðan Stacey væri ennþá með hann. Svo heyrði ég að Stacey var að reyna að fá hann til að segja orðið aftur. Eftir svolitla stund kom svo orðið: "Mamma".

Þegar Henry kom heim spurði ég hann strax hvort hann gæti sagt "mamma". Hann sagði það undir eins. Svo þegar pabbi hans kom heim og ég ætlaði að láta Henry segja það aftur, þá vildi hann það alls ekki. Seinna um kvöldið sagði hann það svo loksins svo pabbi hans heyrði. Hann notar það ekki til að kalla á mig, því reyndar kallar hann aldrei á hvorugt okkar heldur kemur til okkar og sýnir okkur hvað hann vill.

Stacey sagði að hann væri farinn að reyna að herma eftir mörgum orðum en eins og ég sagði áður þá er það bara með sérhljóðum. "Mamma" er fyrsta orðið sem inniheldur bæði sér- og samhljóða. Þetta kemur vonandi allt saman fljótlega.

Lasinn

2007-05-01T21:46:00.000Z

Henry Hermann fékk hálsbólgu og hita fyrir u.þ.b. tveim vikum. Hann var fljótur að losa sig við það, en hann er búinn að vera með nefrennsli síðan þá. Síðasta sunnudagskvöld var hann svolítið ónógur sjálfum sér og greip stundum í eyrað á sér og sagði "á". Ég tók líka eftir því að hann var hættur að geta snýtt úr vinstri nösinni, þó hún væri svo stífluð að hann gat ekki andað í gegnum hana. Það sást samt ekki neitt með berum augum og ég var svolítið smeik um að það væri með hann eins og mig þegar það festist í kinnholunum á mér. Hann svaf illa um nóttina, var alltaf að vakna grátandi.

Um morguninn var hann ekki eins órólegur og hann var ekki með hita. Ég ákvað því að láta hann fara í skólann þar sem ég veit að honum finnst voða gaman þar. Eftir að ég hafði skilað honum af mér í strætó hringdi ég í Dan og bað hann um að hringja og athuga hvort við gætum fengið tíma hjá læknininum hans Henrys Hermanns. Við fengum tíma klukkan 16:30. Við vorum ekki með bíl, en Dan ætlaði að fara fyrr heim úr vinnunni og labba með okkur til læknisins. Við ætluðum að hittast við Giant matvörubúð.

Klukkan 15:30 gengum við Henry Hermann úr bílskúrnum og þá hringdi Dan. Strætó hafði bilað á miðri hraðbraut. Hann var því fastur þar þangað til þeir sendu annan strætó, sem gæti tekið a.m.k. hálftíma og svo áttu þau eftir að keyra í áttina heim. Við Henry Hermann urðum því að fara ein og ég hafði ekki hugmynd um hvaða leið ég átti að fara til læknisins. Dan reyndi að segja mér leiðina í gegnum símann og svo var bara að vona það besta. Með þetta lagði ég svo af stað með Henry Hermann í kerrunni sinni.

Leiðbeiningarnar hans Dans voru mjög góðar og var ég ekki í vandræðum með að finna bygginguna. Þegar ég var svo komin að læknamóttökunni spurði konan mig hvaða "co-pay" við hefðum. Ég var eitt spurningamerki, bað hana um að endurtaka og hún spurði aftur hvaða "co-pay" við hefðum. Ég spurði hvað "co-pay" væri og þá spurði hún mig á "mannamáli" hvað værum við vön að borga. Tryggingarnar borga alltaf en það er alltaf ákveðin upphæð sem sjúklingar þurfa að borga við læknisskoðun og fer það eftir tryggingafélaginu. Ég vissi það, en hafði aldrei heyrt þetta orðatiltæki. Fyrir utan það að mér finnst að læknastofan ætti að hafa þessar upplýsingar tiltækar miðað við öll þau eyðublöð sem maður þarf að fylla út í hvert skipti sem maður gengur inn á stofuna, svo ekki sé minnst að þau hafa jú tölvukerfi. (Ameríka...grrr.) Þetta sem sagt reddaðist, ég borgaði 20 dollara og svo settumst við Henry Hermann niður og biðum eftir að við værum kölluð upp.

Ég var afar stolt af mínum strák. Það var einn pabbi á biðstofunni með þrjár stelpur og þær voru að gera hann vitlausan. Þær hafa verið svona á bilinu 3-6 ára. Þær gegndu engu sem hann bað þær að gera. Ein sat á miðju gólfi og hlustaði ekki á þegar hann bað hana um að standa upp. Hinar tvær voru að pota í nefið á honum og í eyrun. Minn strákur hins vegar sat hinn stilltasti í stólnum. Hann benti mér á tímarit sem héngu í hillum upp á vegg og vildi að ég gæfi honum eitt að skoða. Ég lét hann hafa eitt og þegar hann var búinn að skoða það, lét hann mig hafa það til baka og benti aftur á hilluna. Hann fór aldrei úr stólnum sínum.

Það kom svo að því að við vorum kölluð inn. Læknirinn skoðaði eyrun, hálsinn og nefið. Það kom í ljós að hann var með eyrnabólgu. Hann var líka kominn með svolítinn hita. Við fengum því sýklalyf sem Henry Hermann þarf að taka í tíu daga, tvisvar á dag. Þetta er fljótandi meðal og er með appelsínubragði þannig að ég blanda því saman í djúsinn hans og hann drekkur það þannig. Hann fór ekki í skólann í dag, en ég ætla að sjá til hvort hann verði með hita í kvöld og meta hvort ég læt hann fara í skólann á morgun.

Hann kann ekki að tala, en......

2007-04-30T06:00:00.000Z

...... hann kann að telja!

Um helgina gaf Dan Henry Hermanni litabók sem einnig inniheldur límmiða. Á einni límmiðasíðunni eru tölustafir en þeir eru ekki í réttri röð. Þegar við Henry Hermann vorum að skoða bókina og vorum á tölusíðunni, þá benti hann á tölustafina í réttri röð! Og ekki nóg með það heldur taldi hann upphátt á ensku! Það er þó einn galli. Það hefur gleymst að setja samhljóða í Henry Hermann. Þegar hann telur þá koma bara sérhljóðar út þannig að það hljómar: "o... ú... í... o... æ... i" (one... two... three... four... five... six).

Melissa kennari skrifaði í bókina á föstudaginn að Henry Hermann væri farinn að reyna að segja orð eins og "hæ" sem ég hef einnig heyrt og það hljómar eins og "ha". Þegar honum er rétt eitthvað segir hann "a ú", sem gæti verið "thank you". Hann hefur gert það nokkuð lengi.

Við fengum bréf heim frá skólanum og var verið að bjóða uppá sumarskóla (extended school year). Matsnefndin sem prófaði Henry Hermann fundar í lok skólaársins til að ákveða hvað framhaldið verður með hann. Þau ráðleggja að hann fari í sumarskólann sem byrjar í byrjun júlí og er til byrjun ágústs. Við erum ekkert á móti því og ég held að Henry Hermann sé ekkert á móti því heldur. Hann virðist mjög ánægður í skólanum segir Melissa og ég sé það líka á því hvað hann er sáttur við að fara í skólann. Þegar við erum að bíða eftir strætó og hann er heldur seinn á ferðinni, þá köllum við Henry Hermann á strætó. Ég segi: "strææætoooó" og Henry Hermann segir: "æææoooó". Svo þegar strætó er kominn sest Henry Hermann í sætið sitt, vinkar mér bless og gefur mér fingurkoss.

Sumarskólinn verður hins vegar í öðrum skóla þar sem það á að fara að mála skólann hans Henrys Hermanns. Það er ekki víst að það verði sama starfsfólk/kennarar, en það verða sömu krakkar og sami strætó sem sækir og keyra krakkana heim. Besti vinur Henry Hermanns, Chadi, tekur strætóinn í skólann og þannig að ég held að breytingin verði ekkert voða slæm. Við eigum samt eftir að funda með kennurunum og tala um hvert framhaldið verður og hver staðan er með Henry Hermann og sumarskólann. Ég læt að sjálfsögðu vita hvað kemur út úr því.

Ég kveð að sinni. :)

Tíminn líður hratt á gervihnattaöld

2007-04-20T16:07:00.000Z

Ja hérna. Tíminn líður bara alltof hratt. Ég trúi ekki að það sé svona langt síðan ég bloggaði. Hérna koma nýjustu fréttir Auður mín... ;)

Það var súpergott að fá íslenskt Páskaegg. Ég held að ég hafi haft mestu ánægjuna af því að borða minn skammt :) Við vissum að það var von á Páskaeggjum frá Íslandi, þannig að við vorum ekki að kaupa neitt Páskasúkkulaði fyrir Henry Hermann. Við gáfum honum hins vegar Páskakörfu sem er einn af siðunum hérna. Það eru tilbúnar Páskakörfur í búðunum með alls konar dóti fyrir krakka á ýmsum aldri. Henry Hermann er svo mikið fyrir bolta, þannig að við gáfum honum körfu með þremur boltum og körfuboltakörfu. Hann var alveg klár á því hvað átti að gera við þessa körfu og var á fullu að henda boltunum í körfuna á meðan pabbi hans var að reyna að festa hana við spjaldið til að hengja hana upp. Það var því basl að koma henni saman en eftir nokkurn tíma tókst það nú. Á milli bolta fékk Henry Hermann sér svo bita af besta súkkulaði í heimi. :)

Það var sko ekki mikið mál að koma honum í skólann eftir Páskafrí. Ég held að hann hefði sagt ef hann gæti talað: "Það var kominn tími til að ég færi í skólann". Hann sá að ég tók til skólatöskuna og hann rauk og náði í skóna sína. Þegar við vorum komin út og hann sá strætó, þá brosti hann breitt.

Í síðustu viku fékk Henry Hermann sitt fyrsta kvef. Hann var stíflaður í tvo daga og hóstaði annað slagið, líka uppúr svefni. Ég hélt svo að hann væri að lagast en svo aðfaranótt sunnudags vaknaði hann upp grátandi. Ég reyndi að leggja hann niður aftur eins og vanalega þegar hann vaknar um nætur, en hann var voðalega pirraður og gat ekki legið kyrr. Ég fann að hann var heitur og mældi hann. Hann var með 38.5 stiga hita. Ég hafði tvisvar áður gefið honum barna Tylenol, sem má líkja við Panódíl. Það er fljótandi og er með kirsuberjabragði. Hann var í rauninni ekkert veikur þegar ég gaf honum það áður, en hann var svo ólíkur sjálfum sér og pirraður að ég hélt kannski að honum væri illt einhvers staðar. Honum líkaði vel þetta meðal þá,þannig að mig grunaði ekki að það yrði neitt basl að gefa honum það núna. Annað kom á daginn. Hann vildi ekki einu sinni reka tunguna í meðalaglasið. Ég reyndi að setja rör í glasið og láta hann drekka það þannig, en ekkert gekk. Loksins fékk hann smá á tunguna og hann byrjaði undir eins að kúgast. Hann kúgaðist svo mikið og lengi að ég þaut með hann inn á bað og hélt að hann ætlaði hreinlega að æla. En hann jafnaði sig loksins. Ég varð að gefast upp. Það eina sem ég gat gert var bara að hálf liggja og hálf sitja með hann í rúminu hans þangað til loksins að hann sofnaði aftur.

Daginn eftir var hann voðalega veiklulegur og vildi bara liggja uppí sófa eða í fanginu mínu. Hann vildi voða lítið borða og ekki einu sinni drekka uppáhalds djúsinn sinn. Loksins um eftirmiðdaginn gátum við komið í hann smá djús, en bara í smá sopum og einn sopa í einu. Mig grunaði að honum væri illt í hálsinum. Dan hafði blandað Tylenol við djúsinn og það rok virkaði þannig að eftir klukkutíma var eins og Henry Hermann hefði aldrei verið veikur. Við sendum hann ekki í skólann á mánudaginn, sem betur fer því hann fékk aftur hita þá. Hann var aðeins viljugri að súpa á djúsi en ég þurfti alltaf að biðja hann að súpa hvern sopa. Hann fór ekki í skólann fyrr en á miðvikudag og eins og fyrr var hann mjög viljugur að fara. Sem betur fer var hann ekki lengi að jafna sig á þessum veikindum... hraustur strákur :)

Nú er ég hins vegar með hálsbólgu og er það lítið gaman. En "Allt er nú til í Ameríkunni" og tek ég inn ýmislegt til að láta mér líða eins vel og hægt er að líða með hálsbólgu og nefstíflu/nefrennsli. Vonandi hristi ég þetta af mér fljótlega.

Páskafrí

2007-04-02T15:52:00.000Z

Það er komið Páskafrí. Enginn skóli þessa viku, en hann byrjar aftur 10. apríl. Það gengur ennþá mjög vel og Henry Hermann fer ákafur í strætó og kemur ánægður og uppgefinn heim. Þegar hann kemur heim fær hann sér að drekka og steinsofnar svo fljótlega.

Það eru tveir strákar sem hann umgengst mest í skólanum. Þeir heita Chadi og Jonathan. Jonathan byrjaði í skólanum vikuna á eftir Henry Hermanni og er hann eini strákurinn sem ég hef ekki séð. Chadi er af asískum uppruna og sagði kennarinn strax í viðtalinu að hún væri viss um að þeim tveimur myndi koma vel saman.

Dan hringdi á sýsluskrifstofuna í Frederick og spurðist fyrir um hvort þeir hefðu sama skólakerfi og hér í Montgomery sýslu. Fékk hann þau svör að svo væri. Þetta skólakerfi er á vegum Marylands fylki, en ekki sýslunnar. Það eru frábærar fréttir þar sem við vorum að hugsa hvort við ættum að vera að flytja ef Henry Hermann gæti ekki lengur verið í skóla. Við flytjum akkúrat í byrjun nýs skólatímabils þannig að þetta gengur vonandi allt upp. Við vonum bara að Henry Hermanni líki eins vel við nýja umhverfið, kennara og krakka.

Stefnumót

2007-03-22T16:14:00.000Z

Á miðvikudag í síðustu viku hittum við Annie og yngri dótturina Charlotte úti þegar Henry Hermann var að koma heim úr skólanum. Þær voru að fara eitthvað og við aðeins spjölluðum saman um hvernig Henry Hermanni og Charlotte líkaði að fara í skóla. Við Henry Hermann fórum svo að lokum inn. Þegar við vorum komum upp á þriðju hæð ýtti Henry Hermann mér í átt að dyrum nágrannanna í stað þess að fara að okkar dyr. Hann vildi greinilega leika við Charlotte, en áttaði sig ekki á því að þær voru ekki heima. Við hittum þær svo aftur á föstudag og sagði ég Annie hvernig Henry Hermann hafði látið. Við ákváðum þá að leyfa þeim að leika sér saman á mánudagseftirmiðdag.

Á mánudag klukkan fjögur fórum við svo yfir og bönkuðum á dyrnar. Henry Hermann fór strax að brosa eins og hann vissi hvað var að fara að gerast. Sara, eldri systirin kom til dyra og vísaði okkur inn. Sara verður 6 ára á þessu ári, en Charlotte verður 4ja í desember. Charlotte hafði teiknað tvær myndir sem hún gaf Henry Hermanni strax. Hún hafði hlakkað til að leika við hann. Þau byruðu strax að leika, fyrst niðri en svo fljótlega fór Charlotte upp og Henry Hermann elti. Við Annie vorum niðri að spjalla og fljótlega heyrðum við hlátur og gaman koma að ofan. Þeim kemur mjög vel saman Charlotte og Henry Hermanni. Það var svo allt annað að sjá þau tvö saman heldur en Isabellu sem átti heima þarna áður. Við vorum þarna í tæplega tvo tíma. Ég held að Henry Hermanni hafi fundist þetta bara vera hálftími, því hann var ekki tilbúinn að fara heim.

Í dag þegar ég sótti Henry Hermann og við vorum komum upp, sáum við Annie og Charlotte vera að fara út úr íbúðinni sinni. Henry Hermann fór rakleitt til þeirra og hreinlega æddi inn til þeirra. Hann var ekki ánægður þegar ég skipaði honum að koma út. Greyið fór að hágráta. :(

♫ Í leikskóla er gaman, það leika allir saman ♫

2007-03-19T16:14:00.001Z

Á miðvikudaginn var allt óröyggi farið af Henry Hermanni hvað varðar skólann og skólastrætó. Hann gekk sjálfur upp tröppurnar í strætó og gekk beint í sætið sitt án þess að mótmæla nokkrum manni. Þegar ég tók á móti honum úr strætó kom hann skælbrosandi á móti mér. Á fimmtudag fékk ég ummæli í skrifbókina frá kennaranum að honum gengi "svo vel" og var það undirstrikað. Melissa sagði að hann væri farinn að hlægja og brosa mikið. Honum fyndist gaman að fylgjast með krökkunum og hann væri farinn að taka miklu meira þátt í leikjum með þeim. Hún sagði að hann hefði líka krítað á krítartöfluna heillengi. Ég hugsa að þar hafi hann afsannað kenningu þeirra í upphafi að hann hafi athyglisskort ;) Þau fóru í stólaleik þar sem tónlist var spiluð og þegar þau stoppuðu tónlistina settust allir í stóla. Þau hins vegar tóku aldrei stól í burtu þannig að allir gátu alltaf sest.

Um helgina fórum við að versla stuttermaboli fyrir guttann, þar sem hitinn hafði farið upp í 20 stig tvo daga í síðustu viku. Þó svo að það hafi aftur kólnað og farið niður fyrir frostmark um helgina, þá fer að hlýna aftur í lok þessarar viku.

Í dag var svo kominn tími til að fara aftur í skólann og var Henry Hermann alveg tilbúin í það. Hann vaknaði á meðan ég var að taka til í töskuna fyrir hann. Hann var voða sybbinn, en við höfðum nógan tíma til að taka öllu rólega. Þegar við vorum búin með morgunverðinn fór Henry Hermann að skoða töskuna sína og settist í stigann eins og hann gerir alltaf þegar hann er að fara út. Hann var semsagt tilbúinn að fara. Ég sagði honum að það væri ennþá svolítill tími þangað til strætó kæmi og leiddi hann aftur inn. Svo þegar tíminn var kominn fórum við út og hann gekk upp stigann að strætó og tók í hendina á strætóbílstjóranum þegar hann rétti hana út til að hjálpa honum upp. Engin vandræði með skólagöngu þessa stráks :)

Leitin mikla

2007-03-15T21:10:00.000Z

Í fyrrasumar fórum við Henry með Michelle og Isabellu dóttur hennar sem áttu heima hérna við hliðina á okkur á leikvöll hérna í grendinni. Ég hins vegar gat aldrei munað hvað leikvöllurinn hét eða við hvaða götu hann var. Ég gat heldur ekki munað hvaða leið við fórum vegna þess að mér finnst allt vera eins hérna. Hús og tré. Öll húsin eru svipuð og öll trén eru eins. Ég hafði reynt að finna þennan leikvöll á korti en það var sama, ekkert vakti upp minningar.

Um helgina höfðum við bíl og ég var staðráðin í að finna þennan leikvöll vegna þess að mér líkaði hann mjög vel. Hann var stór með mörgum leiktækjum og völlurinn sjálfur var má segja teppalagður með gerviteppi þannig að ef krakkarnir detta, þá er það alltaf mjúk lending. Svo er stór grasvöllur líka þar sem fólk og krakkar æfa sig í hinum ýmsum boltaleikjum. Til dæmis amerískum fótbolta, fótbolta og hafnarbolta.

Á laugardaginn hafði ég fundið á korti tvo garða sem ég skrifaði niður og fann út leiðina þangað. Við fórum svo af stað, en fundum út að hvorugur staðurinn var þessi fíni garður. Á sunnudag skoðaði ég aftur kortið. Ég mundi að við höfðum farið framhjá gagnfræðaskólanum í hverfinu og mundi ég nafnið á honum. Ég fann þá leiðina að honum og reyndi að finna garð næstum honum og reyndi að sjá leiðina fyrir mér í huganum. Ég skrifaði niður tvo aðra garða og hafði ég góða tilfinningu fyrir öðrum þeirra. Við lögðum svo af stað. Og viti menn þarna var garðurinn! Þar sem við höfðum loksins fundið hann, fórum við út og leyfðum Henry Hermanni að leika sér. Hann hafði mjög gaman af. Skoðið myndirnar undir "myndir".

Fyrsta skólagangan

2007-03-09T20:45:00.000Z

Ég keyrði Henry Hermann í skólann. Það var mikil umferð við innkeyrslu skólans og það var vörður sem stjórnaði umferðinni við innkeyrsluna. Ég þurfti að bíða u.þb. 3 mínútur áður en ég gat keyrt að skólanum og var ég viss um að ég myndi ekki finna bílastæði. En viti menn, ég fann bílastæði en það voru þrír bílar fyrir framan mig og ég var viss um að ég myndi ekki fá þetta stæði. En heppnin var með mér, því flestir stoppuðu við inngang skólans til að hleypa krökkunum út. Við gengum svo að skólanum og við innganginn tók Meredith á móti okkur og gekk með okkur í kennslustofuna. Ég lét vita að ég vildi að skólastrætó keyrði hann heim og myndi svo keyra hann í og úr skóla það sem eftir væri.

Henry Hermann var mjög feiminn og ríghélt í mig, faðmaði mig og vildi ekki sleppa. Það tók hann u.þb. 5 mínútur þangað til hann fór að labba aðeins um. Melissa kennari gaf honum alla sína athygli þar sem það voru tvær aðrar konur til að sjá um hina krakkan. Tíu mínútum eftir að við komum í bekkinn kom svo kennari inn með slím. Það var kominn "listatími". Krakkarnir settust við borð, en Henry Hermann vildi fyrst ekki setjast. Melissa og ég hjálpuðumst að við að koma honum að borðinu en þegar hann settist snéri hann sér strax að mér og faðmaði mig aftur. Ég sagði við Melissu að það væri sennilega best að ég færi, annars myndi hann kannski ekkert taka þátt í neinu. Hún var sammála því.

Ég stóð því upp. Henry Hermann vildi standa upp líka, en við höfðum sett stólinn vel undir borðið og Melissa sat við hann til að passa að hann kæmist ekki. Ég tók kápuna af snaganum, vinkaði Henry Hermanni bless og hann byrjaði að gráta sárum gráti. En, ég reyndi að láta það ekki á mig fá og gekk út úr stofunni. 30 sekúndum seinna var ég komin að skólaskrifstofunni og klæddi mig í kápuna. Ekki var allt eins og það átti að vera. Mér fannst kápan svolítið skrítin. Þá áttaði ég mig á því að ég hafði farið í vitlausa kápu. Ég varð því að snúa við og fara aftur inn í kennslustofuna. Henry Hermann sat enn við borðið en var ekki grátandi. Hann sá mig og ég vinkaði aftur bless og hann bara horfði á mig fara út en grét ekki. Það var þungu fargi af mér létt og taldi ég það vera lán í óláni að ég hafði tekið vitlausa kápu, því annars hefði ég hugsað það versta um Henry Hermann. Í staðinn sá ég að það var allt í lagi með hann.

Henry Hermann kom svo með strætó heim. Ég tók svo á móti honum og hann leit út eins ekkert væri eðlilegra en að vera einn í strætó. Hann sýndi enga neikvæða framkomu eftir að hann kom heim. Hann var hins vegar uppgefin, borðaði restina af nestinu sem hann hafði haft með sér í skólann og svo fljótlega datt hann útaf og steinsofnaði. Melissa skrifaði í bókina að það hefði gengið vel fyrsta daginn, hann hefði ekkert grátið svaka mikið. Hann hefði hins vegar ekki viljað sitja kyrr við borðið með þeim og sagði hann hafa athyglisskort og myndu þau reyna að vinna í því.

Í dag fór hann svo í strætó í skólann. Þegar strætó kom hér fyrir utan, þá vildi hann helst ekki fara í hann. Bæði strætóbílstjórinn og aðstoðarkonan voru að tala við hann og hann var feiminn við þau. Ég hélt á honum upp í strætó og Chadi, bekkjarfélagi Henry Hermanns var í strætó. Þeir vildu samt ekkert tala við saman. Aðstoðarkonan setti svo Henry Hermann í bílstólinn og ég vinkaði Henry Hermanni bless. Hann horfði bara á mig fara en grét ekki.

Þegar hann kom heim aftur með strætó var eins og hann hefði aldrei gert neitt annað allt sitt líf heldur en að fara í skóla. Hann brosti til mín og var hinn ánægðasti. Melissa skrifaði að dagurinn í dag hefði verið mjög góður. Hann hefði ekkert grátið og sat miklu lengur með þeim við borðið. Hún sagði að kannski hefði athyglisskorturinn bara verið vegna þess að hann væri nýr og í nýju umhverfi. Ég hafði einmitt sagt það við Dan í gær að það væri ástæðan fyrir "athyglisskortinum". Venjulega vill hann ekki sitja við eitthvað sem honum finnst ekkert skemmtilegt. Hins vegar getur hann setið lengi við eitthvað sem honum finnst gaman að. Melissa skrifaði líka að hann hefði byrjað að sýna bekkjarfélögum sínum áhuga.

Ég get ekki verið ánægðari með hvernig þetta hefur allt saman gengið. Ég held að ég geti sagt að Henry Hermann er einstakt barn og er ég mjög stolt af honum. :)

Skólaundirbúningur

2007-03-08T16:02:00.000Z

Dagurinn byrjaði klukkan 10:00. Dan vakti Henry Hermann og gaf honum Cherios í morgunmat og mjólkurglas. Á meðan fór ég í sturtu og gerði mig klára. Það var kalt, hitastigið við frostmark og snjóflyksur á flögri svo við klæddum okkur vel og í hlý föt.

Viðtalstíminn okkar var klukkan 11:30 og við mættum á staðinn klukkan 11:20. Við fórum inná skrifstofuna og okkur var sagt að Meredith væri á fundi en kæmi þegar hún væri búin. Rétt fyrir hálf tólf kom hún svo inn. Hún fór strax með okkur inn í kennslustofuna hans Hernys Hermanns og þar voru krakkarnir að borða hádegissnarlið sitt. Það eru 7 krakkar í bekknum, einn kennari sem heitir Melissa, talkennari sem heitir Stacey og svo aðstoðarkennari sem er misjafnt hver er. Krakkarnir hafa mismunandi fötlun, en þau eiga það sameiginlegt að þau tala lítið sem ekkert. Krakkarnir eru allir strákar, en það er ein stelpa sem er fjölfötluð, þarf að vera í göngugrind og er í skólanum í 5 tíma á dag. Hún kemur í bekkinn í klukkutíma á dag.

Henry Hermann var náttúrlega feiminn við allar konurnar sem allar voru að reyna að tala við hann. En fljótlega fór hann að skoða dótið í kringum sig í rólegheitunum. Á meðan ræddum við við Meredith, Melissu og Stacey. Þær gáfu okkur fullt af eyðublöðum til að fylla út sem leyfir þeim að gera ýmsa hluti t.d. taka myndir af honum og ýmislega smáhluti sem okkur á Íslandi myndi ekki þykja mikið um, en í Ameríku þarf alltaf að hafa varann á til að forðast lögsókn. Við fengum möppu sem gengur á milli skóla og heimilis, þau gefa okkur blöð um það sem þau gerðu í skólanum og ef það er eitthvað sem við þurfum að senda skólanum þá setjum við það í möppuna og sendum til baka í skólann með Henry Hermanni. Einnig fengum við litla skrifbók sem gengur líka milli skóla og heimilis. Í þessa skrifbók skrifa ég hluti sem mér finnst þau þurfa að vita, t.d. ef Henry Hermann borðaði ekki morgunmatinn og myndi biðja þær að gefa honum að borða þegar hann kæmi í skólann. Eða ef hann svaf ekki vel og gæti verið þreyttur og pirraður, eða eitthvað annað sem mér finnst að þær ættu að vita. Melissa skrifar svo í bókina allavega einu sinni í viku, t.d. um það sem hann gerði í skólanum markvert og einhver tímamót urðu hjá honum. Sama myndi ég skrifa ef hann gerði eitthvað nýtt heima.

Krakkarnir fara út einu sinni á dag og einu sinni í viku sameinast þau krökkum sem eru á sama aldri í dagskóla sem er á skólalóðinni en er sjálfstætt rekinn. Krakkarnir í þeim skóla hafa enga fötlun. Starfsfólks dagskólans og sérkennarar í Stone Mill hafa gert samning sinn á milli að leyfa krökkunum að umgangast hvort annað einu sinni í viku í útileik.

Eftir þennan fund fórum við svo í verslunarleiðangur til að kaupa skólatösku og nestisbox. Það er heill hellingur sem Henry Hermann þarf að taka með sér fyrsta daginn. Stóra mussu eða slopp til að nota við subbuleg störf eins og að mála og svoleiðis. Þvottastykki, tannbursta og varasalva sem þau nota við nokkurs konar hreyfikennslu. Og svo náttúrlega bleyjur, blautþurrkur og aukafatnað yst sem innst.

Svo er bara að sjá hvernig fyrsti dagurinn fer.
Ég skrifa um það í næsta bloggi.

Stone Mill Elementary School

2007-03-06T04:39:00.000Z

Í fyrradag tókum við okkur til öll þrjú og ákváðum að æða út í kuldann og finna skólann hans Henry Hermanns. Það var gjóla úti og hitinn um frostmark. Það gerði ekkert til, ég á svo svaka góða kápu sem nær niður á hné og hefur risastóran kraga, þannig að ef ég dreg kragann upp þá nær hann svo hátt upp að það sést aðeins í augun. Svo var ég náttúrlega með húfu og vettlinga. Henry Hermann passar ennþá í úlpuna góðu frá ömmu og afa og klæddist hann henni ásamt góðri flíshúfu og flísvetlinga. Við vorum svo bæði í millibuxum. Dan var ekki í "longjohns" eins og þeir segja hérna í Ameríkunni, sem er millibuxur fyrir karlmenn, en hann var með derhúfu og setti svo hettuna á úlpunni hans yfir. Við vorum semsagt vel tilbúin í að takast á við kuldabola.

Gangan í skólann tók 20 mínútur og arkaði Henry Hermann eins og herforingi mest alla leiðina. Við þurftum að fara yfir götu tvisvar sinnum og þá hélt Dan á honum og það var allt og sumt. Mesta umferðargatan er Shady Grove Road, sem er gatan hjá okkur og það er engin umferðarljós eða gangbraut yfir þá götu. En það er eyja þannig að við getum hlaupið yfir og beðið svo á eyjunni til að fara yfir restina.

Þó að þetta sé skólinn sem er næst okkur þá tilheyrir hann samt ekki Rockville. Bæjarfélagið heitir North Potomac og er það talið bæjarfélag "ríka fólksins". Það var líka auðsjáanlegt því það var ekkert nema risahús alla leiðina að skólanum. Við eitt húsið tók ég meira að segja eftir 3 BMW bílum, einn af þeim var SUV eða það sem við myndum kalla jeppa.

Þegar við komum að skólanum tókum við eftir fullt af bílum á bílastæðinu og veltum við fyrir okkur hvað skyldi vera um að vera. Fyrst röltum við í kringum skólann og skoðuðum lóðina. Það voru fullt af leiktækjum á svæðinu og þurfti Henry Hermann náttúrlega að kanna þetta allt saman. Hann renndi sér 2 ferðir í einni rennibrautinni sem minnti svolítið á klifur og rennibrautina sem hann prufaði á leikskólanum hennar Evu Maríu. Eftir þetta héldum við áfram göngunni í kringum skólann.

Við ákváðum svo að nota tækifærið fyrst skólinn var opinn að rölta inn og skoða hann að innan. Skrifstofan er það fyrsta sem við sjáum á vinstri hönd þegar við komum inn. Beint af augum er langur gangur. Til hægri á þessum gangi sáum við 2 kennskustofur og kaffistofu kennara. Á vinstri hönd eru salerni, og stendur "GIRLS" og "BOYS" í alls konar litum við sína hvora dyr. Svo komum við að sal á vinstri hönd og þar er fullt af krökkum og foreldrum og sjáum við að stelpuskátar eru að undirbúa einhvers konar atriði. Við stöldruðum hins vegar ekki við nógu lengi til að sjá atriðið. Við héldum heldur lengra og við hliðina á salnum var leikfimisalur þar sem körfuboltaleikur var á fullu. Það lifnaði yfir Henry Hermanni þegar hann sá þessa 10 ára stráka leika sér með bolta. Hann hefði örugglega ekkert haft á móti því að skjóta nokkrar körfur. Á enda gangsins var svo stigi upp á næstu hæð þar sem ég giska á að flestar kennslustofurnar voru. Við fórum hins vegar ekki upp til að skoða það neitt nánar.

Við héldum svo til baka á leið út en þegar við komum að útidyrunum var Henry Hermann ekkert á því að fara neitt heldur ýtti okkur til baka. Við fórum til baka og leyfðum honum að horfa aðeins lengur á körfuboltaleikinn. Svo var rölt til baka heim. Það var að sjá á Henry Hermanni að honum líkaði þessi staður og vonum við að hann haldi þeirri skoðun.

Kveð að sinni,

Sigga

Skólabjallan hringir

2007-03-02T21:00:00.000Z

Í gær fékk ég hringingu frá konu í greiningarnefndinni sem greindi Henry Hermann. Hún var að spyrjast fyrir um hæð og þyngd Henry Hermanns til að geta fundið réttan bílstól fyrir hann í strætóinn. Hún vildi einnig fá nafn og númer þriðja aðila ef upp kemur neyðartilfelli. Ég sagði henni að við hefðum í raun engan nema á Íslandi og hún sagði að það gengi ekki upp. Það yrði þá að vera einhver samstarfsaðili Dans. Ég sagði henni að við myndum hafa samband við hana í dag með þær upplýsingar sem hana vantaði. Það er alveg á síðasta snúning að hafa þetta allt tilbúið ef hann á að geta byrjað á þessu skólatímabili sem byrjar í næstu viku. Ég sagði svo Dan frá þessu þegar hann kom heim og ákváðum við að hafa fyrrum yfirmanns Dans sem þriðja aðila. Hann heitir Thomas Dudley.

Í morgun hringdi svo Dan til baka í Debbie frá nefndinni og gaf henni upplýsingarnar. Svo var hringt í hann frá skólanum sem heitir Stonemill Elementary School. Hann er bara hérna rétt á bak við okkur, u.þ.b. þriggja mínútna keyrsla. Ef þið munið eftir byggingunni sem var verið að byggja hinum megin við innkeyrsluna að hverfinu okkar, þá er skólinn í hverfinu á bak við þá byggingu. Alls ekki svo langt frá. Meredith heitir konan sem hringdi og er hún í PTA nefnd. (Parent Teacher Association = Foreldra- og kennaranefnd). Hún gaf okkur viðtalstíma á miðvikudaginn 7. mars. Í þessum viðtalstíma vill hún fá ýmsar upplýsingar um Henry Hermann, t.d. hvað myndi hann borða í snakktíma, hvernig bregst hann við mótbyr, tekur hann bræðisköst og ýmislegt í þessum dúr. Við fáum líka að sjá og tala við kennarana, sjá skólastofuna og Henry Hermann fær líka aðeins að leika sér í kennslustofunni og kynnast aðeins. Hann myndi svo byrja í skólanum daginn eftir, 8. mars. Þeir sögðu okkur að rútan myndi örugglega ekki vera tilbúin að taka við honum fyrr en helgina eftir að hann byrjar í skólanum, en Dan sagði að það væri allt í lagi því við vildum hvort eð er keyra hann í skólann fyrstu dagana.

Það verður gaman að sjá hvernig þetta gengur allt saman og læt ég ykkur fylgjast með.

♫ Bella Bella Bella Bella símamær ♫

2007-03-01T20:33:00.000Z

Eitthvað símasambandsleysi á sér stað á þessu heimili. Við erum ekki viss um hvort það er síminn minn eða símakerfið okkar. Ég ætla allavega að fá mér nýjan síma, en ekki fyrr en samningurinn okkar rennur út.

Símakerfið hérna er öðruvísi heldur en á Íslandi þar sem hér eru svo mörg símafyrirtæki um samkeppnina. Hérna skrifarðu undir samning í ár í senn eða stundum tvö ár. Eftir samningstímabilið geturðu farið eitthvert annað ef einhvað fyrirtæki hefur gott tilboð í gangi eða ef þú ert af einhverjum ástæðum ekki ánægð/ur með þjónustuna. Fyrst þegar við fluttum hingað höfðum við Verizon og var internetþjónustan hjá þeim líka. Við vorum miður ánægð með þjónustuna og skiptum yfir á Comcast fyrir internet sem er breiðbandskerfi, og T-mobile fyrir síma, en það er bara með farsímaþjónustu. Við ákváðum að vera ekki með landlínu þar sem mánaðargjald og skattar eru hærri heldur en sjálf símanotkunin.

Þar sem Henry Hermann er að fara að byrja í skóla og síminn minn virðist vera voða vandlátur þegar kemur að símtölum ætluðum mér, þ.e. hann virðist ákveða sjálfur hver kemst í gegn og hver ekki, þá ætlum við að setja inn landlínu. Við verðum að geta treyst því að símtöl komast í gegn ef eitthvað kemur uppá í skólanum. Það verður að vera hægt að ná í mig ef á þarf að halda.

Síminn verður lagður inn á mánudaginn. Ég er komin með símanúmer, en af augljósum ástæðum ætla ég ekki að birta það hér, hins vegar er fólki velkomið að hringja í farsímann minn til að fá nýja númerið.

Ég kveð að sinni,
Sigga

Þungir þankar

2007-02-28T16:53:00.000Z

Kynþáttafordómar eru sérstakt fyrirbæri. Eftir að hafa búið í Bandaríkjunum núna í þrjú ár hef ég heyrt og séð hin ýmsu stig fordóma. Íslendingar hafa jafnan talið sig vera fordómalausa, allavega á meðan á Íslandi voru aðallega hinn hvíti kynþáttur. Eftir að fólk frá Asíu fór að taka sér búsetu á Íslandi þá fóru kynþáttafordómar að kræla á sér. Svo virðist sem fólk telur sig vera laus við kynþáttafordóma og hneykslast á löndum þar sem fordómar eiga sér stað... þangað til fleiri kynþættir fara að blandast inn í þeirra lönd.

Kynþáttafordómar í Bandaríkjunum eru aðallega hvítir á móti svörtum og á sér rætur að rekja til þrælahaldsins. Þó nú séu liðin tugir ára síðan þrælahald var tekið af og lögum í landinu breytt svo svartir hafi nú jafnan rétt og hvítir samkvæmt lögum þá virðist það nú samt ekki vera svo. Ég get vel skilið að svart fólk hafi verið mjög kvekt á öllu því misrétti sem þeim var sýnt og get vel skilið að það hafi verið erfitt að fyrirgefa si svona. Ég get líka skilið að það geti tekið fjölda ára að fyrirgefa þvílíka svívirðu og virðingarleysi sem þeim var sýnt. En nú er hægt að rekja nokkra ættliði frá þessu tímabili og fólk á mínum aldri hefur haft sama rétt og hvítir allt sitt líf.

Ég nefndi að það virðist ekki vera jafnrétti milli svartra og hvítra. Ég er ekki að meina að hvítir hafa meiri rétt, heldur þveröfugt. Svartir virðast telja sig hafa meiri rétt. Þ.e. þeir nota allt sem á móti þeim er sem "kynþáttahatur" og leggja það fyrir dóm sem slíkt. Það sem verra er, þeir komast upp með það vegna þess að ef hvít manneskja er ákvörðunarvald þá oft á tíðum "neyðist" sú persóna að úrskurða svartra í hag eða á á hættu að missa vinnuna, þ.e. ef erfitt er að sanna hver er í órétti.

Hér í Bandaríkjunum er líka annars konar fordómar. Svartir á móti rest. Svertingjum og Mexíkönum kemur ekki vel saman, eða svörtum og Asíubúum. Það er að sjálfsögðu ekki rétt að alhæfa vegna þess að skólar eru jú blandaðir og krakkar eru svo til yfir þetta hafin.

Nú á persónulegum nótum þá hef ég dæmi um fordóma sem gerðist í fyrradag á hervellinum Walter Reed. Á rannsóknarstofunni þar sem Dan vann áður en hann fékk nýju stöðuna var maður frá Víetnam. Hann talar ekki góða ensku en skilur betur. Dan var sá eini sem talaði við hann að ráði, bæði þar sem Nahm talar ekki mikið (Dan getur fengið alla til að tala) og einnig þar sem þeir voru einu karlmennirnir á stofunni. Hann hringdi í Dan heim í fyrradag og var í öngum sínum. Hann hafði lent í árekstri á vellinum en var í fullum rétti þar sem svört kona hafði klesst á hann. Lögreglumaðurinn sem kom á staðinn var svartur. Hann sagði að áreksturinn væri Nahm að kenna og þegar Nahm reyndi að mótmæla þá hótaði lögreglumaðurinn honum og sagðist myndi handtaka hann.

Þar sem Dan hefur verið í hernum þá kann hann á valdastigann innan hersins. Hann sagði Nahm hver væri yfirmaður lögreglumannsins og að ef hann hafi verið í rétti og væri hræddur um hvernig málið myndi fara þá skyldi hann tala við yfirmann lögreglunnar. Sá yfirmaður væri hvít kona og hún ætti að hafa videoupptökur af atvikinu þar sem myndavélar eru um allan völl. Hún myndi sjá hver hefði rétt fyrir sér. Dan bauðst til að fara með honum ef hann vildi þar Nahm var óöruggur í enskunni.

Í gær fóru þeir svo á fund yfirmannsins og sögðu frá atvikinu. Hún fann upptökuna og sá að Nahm var í rétti. Hún fann skýrsluna sem lögreglumaðurinn hafði skrifað um atvikið og sá að hann hafði falsað skýrsluna, þ.e. sagði rangt frá atvikinu og að Nahm hafi verið í órétti. Yfirmaðurinn kallaði svo til sín konuna sem keyrði á Nahm og hún sagði rétt frá því sem hafði gerst og sagði það sama og Nahm um lögreglumanninn. Það sem gerðist næst var að yfirmaðurinn kallaði lögreglumanninn til sín og rak hann á staðnum. Hann fékk svo lögreglufylgd út af vellinum og er ekki velkominn inn fyrir völlinn aftur.

Þetta er því miður ekki óalgengt að svartur taki málstað svartra hvort sem það er rétt eða rangt. Ég fyrir mitt leyti þoli ekki ranglæti í hvaða mynd sem er. Ég hef ekki talið mig haldna kynþáttafordómum, en það er ekki auðvelt að hugsa vel til svartra þegar svona ranglæti skýtur upp kollinum á hverjum degi í fréttunum. Alls konar málefni koma upp og ég tek svo oft eftir að það væri ekki einu sinni til umfjöllunar í fréttunum ef sama kemur upp hjá hvítu fólki.

Ég þakka fyrir ef þú hefur lesið þetta til enda og vona að þú hafir ekki dáið úr leiðindum ;)
Og pabbi ef þú fannst einhverjar málfræðivillur eða klaufalegt orðalag þá biðst ég afsökunar ;) Það er alveg ferlegt hvað ég á stundum bágt með að finna rétt orðalag nú orðið og stend stundum alveg á gati þegar ég þarf eitthvað orð en get ekki munað það.

Ég kveð að sinni :)

2007-02-26T15:51:00.000Z

21. febrúar fórum við svo á fund sérfræðinga á vegum þessarar nefndar til að ræða um útkomuna og hvað þeir ráðlögðu um framhaldið. Fundurinn var haldinn klukkan 8:30 og þurftum við að vekja Henry Hermann. Móðir og sonur voru frekar sybbin, en þetta hafðist nú allt saman og eftir að við borðuðum morgunverð þá vorum við búin að jafna okkur aðeins.

Það hafði snjóað aðeins dagana áður og þegar við komum á áfangastað þurftum við að bíða í um hálftíma þar sem starfsfólk var seint vegna "færðar". Á biðstofunni var dót og tímarit. Henry Hermann sá ekki dótið enda eru tímaritin miklu meira spennandi og var hann mjög upptekin við að lesa öll þessi blöð.

Loksins kom svo kona og sagði okkur að fylgja henni inn í eina stofuna. Þar voru þrjár aðrar konur, ein af þeim sálfræðingur. Það var fullt af dóti í stofunni og Henry Hermann fór strax að skoða dótið. Konurnar ræddu skýrsluna sem var skrifuð um hann og okkur var send heim. Þær spurðu okkur hvort við værum sammála útkomunni og ef það var eitthvað sem við vorum ósammála. Við vorum að mestu sammála nema eitt sem ég nefndi og það var að þær hefðu skrifað að hann sýndi athyglisskort. Ég sagði að það hefði verið svo margt nýtt fyrir hann í prófunum og í kringum hann, en í venjulegu umhverfi gæti hann dundað við sama hlutinn lengi. Ein konan punktaði það niður hjá sér.

Þær sögðu okkur frá prógrammi sem þær ráðlögðu okkur að setja hann í. Þetta væri á vegum skólanna í sýslunni og þær myndu finna þann skóla í hverfinu okkar sem hefði þetta prógram ef við vildum setja hann í það. Þetta prógram er á forskólastigi og er fyrir börn sem eru á eftir jafnöldrum sínum og undirbýr þau fyrir það stig. Venjulegur forskóli er fyrir 5 ára börn.

Í þessu prógrammi eru tveir kennarar í einum bekk með 10 börn. Henry Hermann fær svo talkennara að auki. Þetta er alla virka daga í 2 1/2 tíma á dag. Talkennarinn er í 45 mínútur af þessum tíma. Henry Hermann getur byrjað 7. mars ef við ákveðum að setja hann í þetta.

Dan hafði áhyggjur af því að ef hann færi í þetta prógram þá fylgdi það honum eftir og hann kæmist ekki úr því jafnvel þó hann þyrfti ekki lengur á því að halda einhvern tímann á skólastiginu. Hann þekkti til þess úr Norður Karólínu að fólk sem hefði þurft á einhvers konar prógrammi að halda sem börn, hefði ekki verið leyft að taka það sem jafngildir samræmdum prófum til að komast í framhaldsskóla. Það væri stimpill á þeim sem segði að þau ættu í erfiðleikum með að læra. Ef þau færu í framhaldsskóla þyrftu þau að taka tvö auka ár bara til að taka þessi fög. Allar konurnar sannfærðu okkur um að það væri ekki svoleiðis, allavega ekki í þessarri sýslu og þekktu þær til fleiri staða í landinu sem þetta væri ekki svona. Þetta prógram sem þær voru að ráðleggja í fyrsta lagi var bara þangað til hann færi í 1. bekk grunnskóla og ef hann þyrfti ekki lengur á aðstoð að halda eftir það, þá væri skýrslan um hann læst. Þó hann færi svo í annað prógram þegar hann færi í grunnskóla, þá myndi hann fara úr því hvenær sem hann þyrfti ekki lengur á því að halda eða þangað til hann færi í "high school" (jafngildir gamla gagnfræðaskólanum).

Mér fannst þessi fundur mjög góður og var nokkur léttir fyrir mig að heyra að það væri eitthvað hægt að gera fyrir litla skinnið mitt. Það yrði mjög erfitt fyrst bæði fyrir móður og son en þegar á heildina er litið þá þetta best fyrir strákinn. Ekki bara vegna sérkennslunnar heldur líka að hann yrði í kringum önnur börn. Við Dan ræddum þetta eftir að við komum heim og hann samþykkti einnig að þetta væri best fyrir hann.

En það var einn svartur blettur á þessu. Var þessi blettur mjög stór í augum móðurinnar. Þar sem við höfum ekki bíl, þá yrði hann að fara í skólastrætó í og úr skóla. Þetta yrði í fyrsta skipti sem ég er ekki með honum. Bara það að skilja hann eftir einhvers staðar verður bæði erfitt fyrir hann og mig hvað þá að setja hann í strætó þar sem hann er keyrður í burtu. Það getur ekki verið gott fyrir hann að vera "tekinn í burtu". Það er annað að "skilja hann eftir" þar sem hann er þá kyrr. Ég tel að það sé slæm tilfinning fyrir börn sem hafa aldrei verið án foreldra að finnast þau verða tekin í burtu.

Við Dan komumst að samkomulagi. Fyrst förum við náttúrlega á fund kennaranna í skólanum. Henry Hermann verður með og sér þá umhverfið í fyrsta skiptið. Fyrstu tvo dagana ætla ég svo að keyra hann í skólann þar sem hann verður náttúrlega skilinn eftir. Ég sæki hann svo aftur. Þá ætti hann að sjá að þetta er í lagi. Þriðja daginn keyri ég hann, en hann tekur strætóinn heim. Ég tel að það sé best að hann fari í strætó í fyrsta skiptið á leið heim þar sem þetta nýja fyrirbæri tekur hann á kunnuglegan stað og til mín. Næsta skóladag sér hann strætóinn og tengir hann skólanum og ætti að muna að það er allt í lagi, þar sem á endanum tekur strætóinn hann á kunnugan stað. Þetta er ekki eins og venjulegur skólastrætó þar sem krakkarnir fara aleinir bara með bílstjóra. Starfsmaður skólans kemur með strætó og hjálpar honum í sætið þar sem verður bílstóll fyrir hann og fylgir honum bæði í skólann og heim.

Við höfum ekki enn fengið símtal frá skólanum þannig að við vitum ekkert meira að svo stöddu. Við bara bíðum og vonum það besta :)

Bless að sinni.

2007-02-23T22:15:00.000Z

Nú, við fórum svo seinna með Henry Hermann á annan stað til að prófa hann frekar. Það var strax tekið á móti okkur þegar við komum inn. Okkur var sagt að fara bara á biðstofuna þar sem voru nokkur leikföng til að leyfa Henry Hermanni að leika sér aðeins og jafna sig á aðstæðunum. Barnasálfræðingur kom strax þangað og fylgdist með. Hún settist eftir nokkrar mínútur á gólfið með Henry Hermanni og byrjaði að sýna honum leikföng. Hann fór fyrst í burtu frá henni og leit bara á hana útundan sér, en hann jafnaði sig mjög fljótt og settist niður með henni og gaf henni sitt blíðasta bros.

Svo var okkur sagt að fara inn í herbergi þar sem voru 3 konur sem áttu að prófa hann, og sálfræðingurinn fylgdi með. Konurnar settust allar við lágt borð og báðu okkur að láta Henry Hermann setjast við borðið hjá þeim. Hann var ekki alveg á þvi fyrst, vildi bara setjast með mér, þannig að ég settist við borðið með hann á milli fótanna og þá var allt í lagi. Ein konan sýndi honum strax kubba og hann tók ekkert eftir því að ég stóð upp og settist á stól á bak við hann. Henry Hermann byrjaði strax að stafla upp kubbunum, án þess að honum væri sýnt hvað hann ætti að gera, en það var akkúrat það sem konan ætlaði að fara að biðja hann að gera. Hann gat staflað 9 kubbum upp áður en það valt um koll. Þeim fannst það nokkuð gott hjá honum. Um leið og þeim fannst prófið vera búið, þá var sá/þeir hlutir teknir í burtu og um leið tók önnur við með eitthvað annað. Allir hlutirnir voru á gólfinu þar sem Henry Hermann gat ekki séð þá, þannið að það var ekkert sem truflaði hann nema það sem var fyrir framan hann á borðinu. Honum var gefinn dúkkuskór og honum var sýnd mynd af dúkkuskó og bolta. Hann benti ekki á myndina af dúkkuskónum þegar hann var beðinn um það. Hann sýndi ekki skilning á því sviði. Hann var beðinn um að sauma, gat stungið í um tvö göt, en hann dró aldrei þráðinn alveg alla leið í gegn. Hann fékk pinna og pinnaborð og gat sett alla pinnana sem honum voru fengnir í götin.

Prófin voru öll á þessu svipuðu róli. Eftir smá tíma sýndi Henry Hermann smá þreytu og pirring og vildi ekki alltaf klára það sem hann var að gera. Eftir að prófin voru búin var honum leyft að fara í leikhorn sem var í þessu sama herbergi. Það var stúkað af þannig að hann hafði ekki séð það á meðan á prófunum stóð, annars hefði það tekið athyglina frá prófunum. Það fyrsta sem hann tók var ... jú jú, sími að sjálfsögðu. Hann byrjaði að tala í hann á sinni "henrísku". Ein konan hafði sest með honum og voru þau að skiptast á að tala í símann. Á meðan þau léku sér saman, þá settumst við með hinum konunum og töluðum saman um það sem þær voru að gera og hvert framhaldið yrði. Þær sögðu að það sem þær gætu sagt að þessu sinni var að hann sýndi lítinn skilning og væri á eftir jafnöldrum sínum á mörgum sviðum. Þær myndu allar gera skýrslu og myndu svo senda hana til okkar, við myndum taka skýrsluna til barnalæknisins og læknirinn myndi svo senda sín gögn til þeirra. Svo myndu þær hafa samband við okkur um framhaldið.

Læknisskoðunin á Henry Hermanni var góð. Hann hafði lést um eitt kíló á tveimur mánuðum og stækkað aðeins. Læknirinn sagði að ef hann héldi þessu áfram á næstu tveimur mánuðum þá yrði hann kominn í sína kjörþyngd.

Framhald í næsta bloggi......

Nýtt Nýtt!!

2007-02-22T19:35:00.000Z

Jæja, ég er að hugsa um að reyna að byrja aftur á að blogga eitthvað af viti... eða óviti. Það veltur á því sem er að veltast um í heilabúinu á mér. Ég er að prufa þetta bloggsvæði sem er algjörlega nýtt fyrir mér, en við skulum vona að það verði ekki of flókið.

Ég ætla að byrja á því að segja frá því sem ég hef reyndar nú þegar sagt nánustu fjölskyldumeðlimum um Henry Hermann. Hann fór í allskonar próf til að reyna að finna út af hverju hann er ekkert farinn að tala, kominn á fjórða ár.

Hann fór í fyrstu prufurnar í janúar, þar sem voru alls konar "stöðvar" til að prufa hina ýmsu hæfileika. Þetta var haldið í sal í skóla. Það voru nokkur börn þarna sem átti að prufa líka. Fyrst var tekið á móti okkur og Henry Hermann fékk merkimiða með nafninu sínu á til að líma á hann svo að hann væri auðþekkjanlegur (I guess). Henry Hermanni var svo leyft að fara á svæði þar sem var alls konar dót til að leyfa honum að leika sér og jafna sig á öllu þessu fólki í kringum hann. Eftir nokkrar mínútur kom svo kona og sagði okkur að koma að borðinu hennar. Hún var að prufa hvort hann þekkti í sundur og gæti flokkað ferninga, hringa og þríhyrninga. Þeir voru mismunandi á litinn, bláir, grænir og rauðir. Hann var beðinn að flokka eftir lögun, og svo eftir lit. Það gekk ágætlega í byrjun, en hann varð fljótt leiður á þessu og var ekki ennþá búinn að venjast öllu þessu fólki og látum í kringum hann. Hann var ekkert hrifinn af að ókunnug kona væri að tala við hann. Eftir þetta var honum leyft að leika sér meira.

Næsta stöð var til að prófa heyrn. Henry leist alls ekkert á þá konu. Þetta var eldri kona, gráhærð og frekar þjösnaleg að heyra og sjá. Hún var með tæki sem gaf frá sér hljóð á alls konar tíðnum. Prófið fór þannig fram að hún lét Henry Hermann fá kubb og plastdollu. Í hvert sinn sem hann heyrði hljóð átti hann að setja kubbinn í dolluna. Hún kenndi honum á þetta með því að láta hann fá kubbinn, hélt í hendina á honum svo hann henti ekki kubbinum strax og svo þegar hljóðið kom, þá lét hún hann henda kubbinum í dolluna. Þetta gerði hún með honum í þrjú skipti og var eins og Henry Hermann skildi hvað hann átti að gera. Þá setti hún á hann heyrnartól og lét tækið gefa frá sér hin ýmsu tóna og hann setti kubbana í dolluna eftir því sem hann heyrði þessa tóna. Hann varð fljótt leiður á þessu og vildi ekki klára prófið. Þá var farið aftur á leikstöðina.

Næsta stöð voru hreyfingar kannaðar. Hann settist við borð með konu og var honum gefinn penni og blað og átti að skrifa á það. Konan vildi að hann gerði það sama og hún, t.d. þegar hún teiknaði beint strik, þá átti hann að skrifa beint strik. Þegar hún gerði hring þá átti hann að gera hring o.s.fr. Hann vildi frekar gera það sem honum sýndist. Hún var með skæri sem hún ætlaði að sjá hvort hann gæti notað, en þar sem hann hafði ekki prufað það heima þá lét hún vera að sýna honum skærin. Eftir þetta, enn og aftur á leikstöðina.

Síðasta stöðin var svo skilningur. Konan sýndi honum myndir af hlutum og bað hann að benda á hina ýmsu hluti, en hann benti bara á það sem honum sýndist og beið eftir að VIÐ segðum HONUM hvað það var.

Þegar allt þetta var búið, þá funduðu allir kennararnir saman á meðan Henry Hermann fékk að fara að leika sér. Okkur foreldrunum var boðið að setjast svo með kennurunum og þeir sögðu okkur útkomuna af þessum prófum.

Enginn hafði getað klárað prófin þar sem hann var ekkert sáttur við allt þetta fólk sem var að tala við hann og hann var ekki alveg að skilja hvað var ætlast til af honum. En útkoman úr því litla sem þeir gátu séð var að þeir vildu senda hann í frekari prufur þar sem væri bara hann og engin önnur börn eða fólk í kring til að trufla hann. Þeir vildu líka hafa barnasálfræðing með í ráðum þegar við kæmum með hann í frekari próf.

Framhald í næsta bloggi......